Vakantie in Slowakije met het openbaar vervoer

Afgelopen zomer zijn mijn vriend en ik – als onervaren backpackers – voor het eerst naar Oost-Europa geweest: naar Slowakije dus.

Al op het vliegveld van Bratislava (op zoek naar een bus, die ons naar het station kon brengen) merkten wij dat we deze vakantie hard aan onze taalverwerving van het Slowaaks zouden moeten werken: Er werd maar zeer weinig Engels gesproken. Maar goed, met handen- en voetenwerk komt men nog immer een eind, en uiteindelijk begrepen we dat we lopend naar het station zouden moeten. Met 8 en 14 kilo op onze ruggen (we hadden álles en teveel meegenomen) 2 km door de stad naar het station, vanwaar we de trein naar Noord-Slowakije wilden nemen: ons doel was op dat moment nog Turany.

Eenmaal in de trein (die redelijk vol was, en zeer regelmatig op schattige stationnetjes stopte) beseften we dat we Turany in een dag niet zouden halen. Dus besloten we eerder ergens uit te stappen. Volgens onze RoughGuide zou er in Trencin een aardige camping zijn, en daarom zijn we in Trencin maar uitgestapt. Op het station daar troffen we een ouder echtpaar aan wie de weg vroegen, maar zij begrepen niets van ons Engels/Frans/Duits. Uiteindelijk (nadat zo’n beetje het hele dorp bij onze conversatie was betrokken: “Iemand moest ons toch begrijpen?!”, zo scheen het echtpaar te denken) werd duidelijk dat wij de camping zochten. De mannelijke helft van het echtpaar liep een eindje met ons op, en zo vonden wij eenvoudig(?) de borden die ons de weg wezen naar de camping.

Daar aangekomen werden we welkom geheten door een allervriendelijkste dame, die ons vooral wees op de heerlijke warmte van de douches op haar camping… Ondanks de warmte besloten we de volgende ochtend echter toch meteen naar de trein terug te keren: We wilden verder naar het noorden!

Na een lange reis in warme treinen (waarbij Slowaken regelmatig een praatje met ons aanknoopten en ons hun kostbare zelfgeplukte pruimen met ons deelden) kwamen we in Martin. Vanuit Martin wilden we een trein naar Turany, alwaar een mooie camping zou liggen. Met de bus dus.

De busreis was een waar avontuur. Jonge en oudere Slowaken waren overal zeer gewillig om ons te helpen (wij, de klungelige Nederlanders, die naar zweet roken, te zware rugzakken hadden en geen Slowaaks spraken), maar desondanks werden wij zo’n 5 km voor de camping uit de bus gezet. Lopen dus!

Op de camping in Turany hebben we een aantal dagen doorgebracht: We konden er heerlijk wandelen, en we hebben er zelfs zelf forel gevist (wederom met uitleg in het Slowaaks!). Nadeel van de schitterend afgelegen locatie van de camping was dat het dorp (met supermarkt) op 3 km lopen lag, waardoor boodschappen doen niet heel aantrekkelijk voor ons was.

Gelukkig was er bij de camping een kantine, met een dame die ons voor ontbijt, lunch en avondeten toch zeker 6x heerlijke worsten, eieren en soufflé’s kon aanbieden (afwisselend met tomaat en komkommer). Niet het meest gezonde en het minst vette eten, maar toch lekker.

Na een aantal dagen besloten we dat we verder wilden naar het Slowaakse Paradijs.

Dus weer 1,5km bergafwaarts met de rugzakken (al steeds iets meer stinkend, en met al steeds minder schone kleren) daalden we af naar de dichtsbijzijnde bushalte, vanwaar de bus naar de dichtstbijzijnde stad 3x per dag (alleen ’s ochtends voor 11 uur!) vertrok.

Na de busreis weer in de trein – een mazzeltje dat die die dag nog ging: vaak gingen ze alleen ’s ochtends! Óp naar het Slowaaks Paradijs.

De camping die we daar hadden uitgezocht – in Dedinky – bleek een waar backpackers-paradijs: de comping stond dus vol met jongeren, die veel bier en luide (Slowaakse) muziek hadden meegenomen. Sommigen hadden ook gitaren bij zich, iets wat de kampvuurtjes ’s avonds wel ten goede kwam. Het creeerde ook bijna een band ’s avonds, samen met de Slowaakse jongeren zingen/meeneurieen bij kampvuren.

In Dedinky hebben we een aantal dagen veel gewandeld, gefietst (was eigenlijk geen doen, bij meer dan 30 graden, in de bergen, als onervaren mountainbikers..), de grot Jaskyna l’adova bezocht, en we zijn een dagje naar Roznava geweest.

Het idee was, toen we naar  Roznava gingen, dat we naar de Ochtina  grot  zouden gaan. OM half 7 ’s ochtends hadden we de eerste trein richting Roznava. Eenmaal overstappen – het leek allemaal geen probleem, al vond ik het voor een vakantie wel verschrikkelijk vroeg!

In Roznava aangekomen zouden we een bus moeten vinden, maar die bleek niet meer te rijden. Als alternatief programma zijn we toen maar op een terras neergestreken, en hebben ons een keer niet aan worsten (die werden een onderdeel van ons dagelijke maaltje!), maar aan een 4 gangen menu tegoed gedaan. Voor nog geen 8 euro…

Na ons uitgebreide diner/lunch (het hing er een beetje tussenin, om 15u), wilden we weer terug naar Dedinky. Toen hadden we echter een probleem: Er gingen geen treinen meer. Wel naar Dobsina, alwaar we dachten wel een andere trein/bus/taxi te kunnen nemen.

Dit bleek echter niet zo te zijn. Na overwogen te hebben te gaan lopen (8km door de bergen om 18:00u leek geen goed idee meer..), en na geprobeerd te hebben of iemand in de plaatselijke kroeg en bij het plaatselijke politieburo ons te hulp zou komen schieten, besloten we de bus terug te nemen naar Roznava.

Al wachtend bij de bushalte stopte er spontaan een auto, met wederom een al wat ouder echtpaar, die ons een lift aanboden. Daar zij de verkeerde kant opgingen, wezen we de lift vriendelijk af, maar op dat moment besloot ik wel dat het misschien helemaal niet zo raar was in Slowakije te liften.

Het bleek toch niet helemaal gewoon te zijn, te liften, want pas na dik 2 uur stopte er een gepimpte auto met 2 zigeuners. Zij waren gestopt omdat ze dachten, zo bleek later, dat mijn vriend (half-Indo) een “broeder” van hun was, ook een zigeuner.

Enfin, na een paar maal diep ademgehaald te hebben, en na duidelijk te hebben gemaakt waar we heen wilden, en na overeengekomen te zijn wat dit grapje ons zou gaan kosten (we wilden uiteraard heus wel wat betalen, we moesten naar de camping, het was al 20:00u geweest, en de finale van het WK voetbal zou die avond beginnen) begon een adembenemende rit door de bergen. Adembenemend omdat we toch wel bang waren de volgende dag met doorgesneden kelen ergens teruggevonden te zullen worden EN adembenemend vanwege het rijgedrag van de chauffeur.

Maar na een rit van iets meer dan een half uur, en na het uitwisselen van namen, en informatie over NL en Slowakije (“NL is drugs?” “You have nice rich women” etc) waren we op plaats van bestemming en was het tijd afscheid te nemen van onze liftgevers. Na een ferme handdruk (a la Ali B!) werd ons een CASSETTEBANDJE Slowaakse muziek in de handen gedrukt (“present!”), en konden wij voetbal kijken, met nog meer Slowaken, in het hotel naast de camping (alwaar we ook dagelijks lunchten..). 

Goed, ook hier weer een aantal dagen geweest (de douches werden bij elke camping minder van kwaliteit; de natuur mooier), besloten we dat het toch echt tijd was terug te keren naar Bratislava.

Na een lange treinreis in de hitte (wederom met veel “gesprekken” met Slowaken) kwamen we in Bratislava aan, waar we de laatste nachten in een hotel zouden doorbrengen (MET warme douche, echt bed, etc!). Na ontbeten te hebben met aardbeien (!) bij het Hilton – dat kon toen – voelden wij ons zeer verwend en genoten we van de luxe van een bed en een douche. Nadeel in Bratislava vonden wij de onvriendelijkheid van de mensen, de schrikbarend hoge prijzen en de grote horden toeristen (het was juli).

Al met al was het zo’n leuke vakantie – en ook nog ontspannend ook! – dat we komend jaar weer naar Slowakije gaan, weer met het openbaar vervoer. Er zijn eigenlijk maar 2 nadelen aan deze reisvorm:

1) met het openbaar vervoer kun je niet helemaal altijd (of: op door jouw gewenste tijdstippen) overal komen (of niet meer terug kunt komen).

2) Een echte “wandelvakantie” zat er bij ons door het vele – en toch wel vermoeiende – reizen niet meer in. Dikwijls wilden we na een dag reizen eerst even een dag lekker niksen, iets wat het wandelen dan niet ten goede komt.

Voordelen zijn dus:

1)     goedkoop

2)     makkelijk

3)     leuk!!!!!

Zeker een aanrader dus!

Vriendelijke groet,

Thomas en Dorina (Leiden)